Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quare ad ea primum, si videtur; Tria genera bonorum; Duo Reges: constructio interrete. Sed nunc, quod agimus; Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Nihil opus est exemplis hoc facere longius.

Si longus, levis;

Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio.

Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Praeclarae mortes sunt imperatoriae; Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius.

Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat. Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Cur post Tarentum ad Archytam? Quippe: habes enim a rhetoribus; Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Quod quidem nobis non saepe contingit.

At, si voluptas esset bonum, desideraret. At certe gravius. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Primum divisit ineleganter;

Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Quae contraria sunt his, malane? Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Apparet statim, quae sint officia, quae actiones.

Qui est in parvis malis. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos;

Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Quis enim redargueret? Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Quid igitur, inquit, eos responsuros putas?

Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Duo enim genera quae erant, fecit tria. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam.

Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes. Paria sunt igitur. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Scisse enim te quis coarguere possit? Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri.

Werbung

Werbefläche
Diskussionen
guest
0 Kommentare
Inline Feedbacks
View all comments