Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Duo Reges: constructio interrete. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant. Ille incendat? Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto.

Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Dici enim nihil potest verius. Haec igitur Epicuri non probo, inquam. Semper enim ita adsumit aliquid, ut ea, quae prima dederit, non deserat. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae. Perge porro; Prave, nequiter, turpiter cenabat; Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Hoc non est positum in nostra actione. Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit. Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Bestiarum vero nullum iudicium puto. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni;

Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Sed tamen intellego quid velit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus;

Quid iudicant sensus? Vides igitur te aut ea sumere, quae non concedantur, aut ea, quae etiam concessa te nihil iuvent. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio?

Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Suo genere perveniant ad extremum; Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Facete M. Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Quod cum dixissent, ille contra.

Sed residamus, inquit, si placet. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Suo enim quisque studio maxime ducitur. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio. Torquatus, is qui consul cum Cn. Ac tamen hic mallet non dolere.

Videsne quam sit magna dissensio?

Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Si enim ad populum me vocas, eum. Quare, quoniam de primis naturae commodis satis dietum est nunc de maioribus consequentibusque videamus. Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Dici enim nihil potest verius. Bonum liberi: misera orbitas. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Num quid tale Democritus? Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Oculorum, inquit Plato, est in nobis sensus acerrimus, quibus sapientiam non cernimus. Non laboro, inquit, de nomine.

Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego;

Werbung

Werbefläche
Diskussionen
guest
0 Kommentare
Inline Feedbacks
View all comments