Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Maximus dolor, inquit, brevis est. Duo Reges: constructio interrete. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis.

Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur; Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit.

Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Sed tamen intellego quid velit. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Res enim fortasse verae, certe graves, non ita tractantur, ut debent, sed aliquanto minutius. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Primum quid tu dicis breve? Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum.

Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni;

Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Tum mihi Piso: Quid ergo? An potest cupiditas finiri? Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. De quibus cupio scire quid sentias. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec.

Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Equidem e Cn.

Hoc tu nunc in illo probas. Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis.

Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Sed potestne rerum maior esse dissensio? At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Quare ad ea primum, si videtur; Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Prioris generis est docilitas, memoria; Quod cum dixissent, ille contra. Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae.

Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; Stuprata per vim Lucretia a regis filio testata civis se ipsa interemit. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Cur id non ita fit? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Nos vero, inquit ille; Itaque quantum adiit periculum! ad honestatem enim illum omnem conatum suum referebat, non ad voluptatem. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Si enim ad populum me vocas, eum.

Comprehensum, quod cognitum non habet?

Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Quid est igitur, inquit, quod requiras? Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Equidem, sed audistine modo de Carneade? Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;

Werbung

Werbefläche
Diskussionen
guest
0 Kommentare
Inline Feedbacks
View all comments