Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent? Quibusnam praeteritis? Duo Reges: constructio interrete. Sed ille, ut dixi, vitiose. Nihil enim hoc differt. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam?

Laboro autem non sine causa; Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Oculorum, inquit Plato, est in nobis sensus acerrimus, quibus sapientiam non cernimus. Sit enim idem caecus, debilis. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Sapientem locupletat ipsa natura, cuius divitias Epicurus parabiles esse docuit. Hoc loco tenere se Triarius non potuit.

Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Tu quidem reddes; Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Nihil opus est exemplis hoc facere longius.

Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Nescio quo modo praetervolavit oratio. At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat.

Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.

Cave putes quicquam esse verius. Non laboro, inquit, de nomine. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. In schola desinis. Quis istud possit, inquit, negare?

An eiusdem modi? Deprehensus omnem poenam contemnet. Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Sed ad bona praeterita redeamus. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Prioris generis est docilitas, memoria;

Sed ego in hoc resisto; At iam decimum annum in spelunca iacet. Quid nunc honeste dicit? Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio. Itaque hoc frequenter dici solet a vobis, non intellegere nos, quam dicat Epicurus voluptatem. Iam in altera philosophiae parte. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Certe non potest. A mene tu?

Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Quaerimus enim finem bonorum. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Sed haec omittamus; De quibus etsi a Chrysippo maxime est elaboratum, tamen a Zenone minus multo quam ab antiquis; Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Laboro autem non sine causa; Proclivi currit oratio. Perge porro;

Eam stabilem appellas.

Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Sed potestne rerum maior esse dissensio? Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem?

Werbung

Werbefläche
Diskussionen
guest
0 Kommentare
Inline Feedbacks
View all comments